KOŚCIÓŁ ŚW. TRÓJCY  I  KLASZTOR  DOMINIKANÓW

2054 2055 2056 2057 6076 10512 10513
2058 2059 2060 2061 2203 10510 10511
1640.   1641 1702 1704 1703 10509 2202
413 414. 416 417 2201 2537 2536
2717 1445. 1446 1447. 3837 2534 2535
1448 1449 1585. 4253 4254 9017 7649
3943 3944 15030 15031 15032 15033 15034
15035 15036 15037 15038 15039 15040 17077
17078 17079 17080 17081 17082

2062 2063 2064 1642 10507 10508
3018 1705 6078 6077 4255 7650
15041 15042 15043 15044 15045 15046
15047 15048 17083 17084 17085 17086
17087

Budowę tej gotyckiej świątyni rozpoczęli dominikanie najprawdopodobniej w 1241 r. po najeździe Tatarów na Kraków. W II połowie XIV w. zaczęto przebudowywać ówczesny kościół podwyższając prezbiterium i nawę główną, nadając budowli układ bazylikowy, który pozostał do dziś. Kilka razy miejsce to było nękane pożarami, ostatni w 1850 r. spowodował największe spustoszenie świątyni. Całe wnętrze uległo wypaleniu, runęło sklepienie w nawach i w niektórych gotyckich kaplicach. Cała zabudowa kościelno-klasztorna była wówczas w takim stanie, że proponowano dominikanom przeniesienie się w inne miejsce. Podjęta jednak przez Zakon odbudowa przywróciła świątyni pierwotny, surowy wygląd.

Do kościoła wchodzimy przez neogotycką kruchtę z pięknym gotyckim portalem z ok. 1400 r. Samo wnętrze odznacza się strzelistością proporcji. Bazylika jest długa na 69 m, wysoka na 22 m, a jej całkowita szerokość wynosi 38 m. Wystrój kościoła jest w większości neogotycki.

W prezbiterium, obok głównego ołtarza Trójcy Świętej, znajduje się ocalała po pożarze płyta nagrobna Filipa Buonacorsi zwanego Kallimachem, filozofa, humanisty, nauczyciela synów Kazimierza Jagiellończyka, dzieło Wita Stwosza. Nieco dalej odnajdujemy płytę nagrobną księcia Leszka Czarnego, wielkiego dobrodzieja zakonu, wykutą w kamieniu z XV w. Na przeciwległej ścianie odkrywamy epitafium bp Iwona Odrowążą, a w nie wpisane postacie świętych: Augustyna, Ambrożego, Hieronima, Stanisława i wizję św. Tomasza. Ściany zdobią obrazy Tomasza Dolabelli: Wizja św. Jacka, Ostatnia Wieczerza, oraz dwa XVII-wieczne obrazy: Męczeństwo św. Stanisława i św. Wojciecha. Wystrój prezbiterium tj. stalle, jak i konfesjonały pochodzą z XIX w. i są dziełem jednego z naszych braci.

Kaplice. Pierwszą z nich jest Kaplica Matki Bożej Różańcowej z końca XVII w. W głównym ołtarzu znajduje się cudowny obraz sprowadzony z Rzymu, który jest wierną kopią obrazu Santa Maria Maggiore z XVI w. Pokrywająca ją polichromia (dzieło Teodora Stychowicza) przedstawia tajemnice różańcowe. Pod kaplicą znajduje się krypta rodziny Sobieskich. Wychodząc z kaplicy, na ścianie południowej kościoła napotykamy na szereg innych kaplic, który rozpoczyna renesansowa kaplica św. Dominika z XVII w., dzieło warsztatu Santi Gucciego ufundowane przez ród Myszkowskich. Kolejne kaplice są pod wezwaniem: św. Józefa, Serca Pana Jezusa, św. Tomasza z Akwinu, św. Róży z Limy; zaś po przeciwnej stronie to kaplice: św. Katarzyny ze Sieny, św. Marii Magdaleny i Jezusa Ukrzyżowanego.

Szczególnym miejscem bazyliki jest kaplica, grób św. Jacka wzniesiony w XVI w. na miejscu, gdzie znajdowała się cela zakonna założyciela Polskiej Prowincji Dominikanów. Ma ona wystrój renesansowy; w kopule zawarta jest apoteoza Jacka wg wizji św. Bronisławy, która przedstawia śmierć, uniesienie do nieba, przyjęcie przez Matką Bożą i koronację świętego.

Idąc pod schodami prowadzącymi do kaplicy św. Jacka trafiamy do tzw. Małej zakrystii stanowiącej niegdyś kaplicę Trzech Królów, z której dochodzimy do pomieszczeń zakrystii wybudowanej w I poł. XVII w. zdobionej barokowym sklepieniem i szeregiem komód barokowych z boazerią z XVII w.

Klasztorne krużganki z XVI w. to cztery zestawione z sobą przestronne korytarze tworzące zamknięty czworobok z wirydarzem pośrodku. Jest to miejsce wiecznego spoczynku braci, i ludzi związanych z Zakonem, stąd na ścianach liczne epitafia i płyty pamiątkowe, jak i portrety polskich dominikanów, którzy byli biskupami od XIII do XV w. oraz obrazy ukazujące różne legendy z historii Zakonu. We wschodnim skrzydle krużganków odnajdujemy wejście do kapitularza z gotyckim portalem z XIV w. Przez atrium trafiamy do refektarza najstarszej części klasztoru wzniesionej w XII w. Ta romańska budowla służyła pierwotnie jako klasztorny kościółek. Wnętrze zdobi polichromia Chrystusa Ukrzyżowanego, a także obrazy Dollabeli m.in. Rozmnożenie chleba, Gościna Jezusa u Marty i Marii, Cudowny połów ryb. Pod refektarzem znajduje się romańska krypta z przełomu XI-XII w. stanowiąca obecnie miejsce różnych spotkań duszpasterskich.

Tekst pochodzi z oficjalnej strony klasztoru: http://www.krakow.dominikanie.pl


© Copyright Wszelkie Prawa do fotografii należą do Artura  Turyna.

 

< wstecz do koscioły    <<< galeria